Bu hadisə qədim dövrlərdə, eramızın VI əsrinin əvvəllərində baş vermişdir. Tacir karvanı indiki Naftalan şəhərinin yerləşdiyi ərazilərdən keçirdi. Bu yerlərdə bulanıq sulu çoxlu göllər vardı. Dəvələrə zərər gəlməsin deyə, onları bu su hövzələrindən uzaqlaşdırmışdılar.

Karvanda digər dəvələrdən arıqlığı və xəstəlikləri ilə seçilən bir dəvə var idi. O, ayaq üstə güclə dayanır, ucadan inildəyirdi və bu, sahibini qəzəbləndirirdi. Nəhayət, karvanbaşı xəstə heyvanın karvandan ayrılmasına əmr verdi: “Qoy bu göllərin zəhərli sularından içib ölsün, nəinki əzablı xəstəliklərlə yaşasın.”

Xəstə dəvəni ölümə tərk edən karvan yoluna davam etdi. Geri qayıdarkən, həmin ərazilərdən keçərkən karvan sahibi tək qalan bir dəvə gördü və onun vaxtilə tərk edilən dəvə olduğunu tanıdı. Dəvə sağlam, gümrah və tamamilə sağalmış görünürdü. Bu mənzərə karvandakı hər kəsi heyrətləndirdi.

Onlar dəvəni izləməyə qərar verdilər. İnsanların təəccübünə səbəb olaraq, dəvə tez-tez göllərin bulanıq sularına girir, orada çimirdi və sonra günəş altında quruda dincəlirdi.

İnsanlar aşkar etdilər ki, suyun bulanıqlığının altında qara, yağlı bir maddə mövcuddur. Xəstə dəvənin sağalmasının bu maddə ilə əlaqəli olduğunu anladılar. İnsanlar bu qara yağı əl və ayaqlarındakı yaralara çəkdikdə, yaraların tezliklə sağaldığını gördülər.

Beləliklə, yaxın kəndlərin əhalisi bu möcüzəvi mayeni müalicə vasitəsi kimi istifadə etməyə başladı. Adi neftə bənzədiyi üçün sonradan ona “NAFTALAN” adı verildi.